به سر دواند هوای ز پا نشستن خویش

خموش گشتم و سیر بهار دل کردم

در بهشت گشودم چو لب ز بستن خویش

به رنگ شمع در این انجمن جهانی را

خیال دوست به هر لوح نقش نتوان بست

به آب حیرت آیینه هست شستن خویش

چه ممکن است تسلی به غیر قطع نفس