چه ممکن است تسلی به غیر قطع نفس

به سر دواند هوای ز پا نشستن خویش

خیال دوست به هر لوح نقش نتوان بست

به آب حیرت آیینه هست شستن خویش

ز ناله نیست رها تار بی گسستن خویش

ز دود تنگ فضای سپند این محفل

به دوش ناله گرفته ست بار جستن خویش