ز ناله نیست رها تار بی گسستن خویش

خیال دوست به هر لوح نقش نتوان بست

به آب حیرت آیینه هست شستن خویش

چه ممکن است تسلی به غیر قطع نفس

ز دود تنگ فضای سپند این محفل

به دوش ناله گرفته ست بار جستن خویش

در این محیط که جز گرد عجز ساحل نیست