مگر چو موج ببندید برشکستن خویش

ز دود تنگ فضای سپند این محفل

به دوش ناله گرفته ست بار جستن خویش

در این محیط که جز گرد عجز ساحل نیست

چو گل نه صبح کمینیم و نی بهار پرست

شکفته ایم ز پهلوی سینه خستن خویش

کمند صید حواس است گوشه گیری ها