چو گل نه صبح کمینیم و نی بهار پرست

به دوش ناله گرفته ست بار جستن خویش

در این محیط که جز گرد عجز ساحل نیست

مگر چو موج ببندید برشکستن خویش

شکفته ایم ز پهلوی سینه خستن خویش

کمند صید حواس است گوشه گیری ها

نشسته ایم چو مضمون به فکر بستن خویش