تا نفس داری تو هم پل بند از سامان حرص

تا به کی باشد کسی سودایی سود و زیان

تخته می گردد به یک خشت لحد دکان حرص

عالمی اسباب بر هم چید و زین دریا گذشت

خاک هم از شوخی ابرام دام آسوده نیست

از تصنع کیست پوشد چشم بی مژگان حرص

تا نبندی سنگ بر دل از تقاضای طلب