ز بهار مزرع مدعا ندمید نوبر همتی

ز طواف کعبه چه حاصلت که تو چنبری به دف غرض

چقدر معامله ی جهان شده تنگ زبن همه ناکسان

که چو سگ به حاصل استخوان کند آدمی عفف غرض

که به داس تیغ غنا دهد سر فتنه علف غرض

نگشودن لبت از حیا چمنی است غنچه مدعا

به طلب تغافل اگر زنی گهرت دهد صدف غرض