که به داس تیغ غنا دهد سر فتنه علف غرض

چقدر معامله ی جهان شده تنگ زبن همه ناکسان

که چو سگ به حاصل استخوان کند آدمی عفف غرض

ز بهار مزرع مدعا ندمید نوبر همتی

نگشودن لبت از حیا چمنی است غنچه مدعا

به طلب تغافل اگر زنی گهرت دهد صدف غرض

غلطی اگر نبری گمان دهمت علم یقین نشان