توفیق نیز رفت ز مردم قفای فیض

ای دانه کلفت ندمیدن غنیمت است

رسوا مشو به علت نشو و نمای فیض

تنها نه رسم جود و کرم در جهان نماند

همت چه ممکن است کشد ننگ انتظار

مردن از آن به است که باشی گدای فیض

صاحبدلی زگرد ره فقر سر متاب