صاحبدلی زگرد ره فقر سر متاب

توفیق نیز رفت ز مردم قفای فیض

همت چه ممکن است کشد ننگ انتظار

مردن از آن به است که باشی گدای فیض

خاکستر است آینه را توتیای فیض

غافل مشو ز ناله که در گلشن نیاز

می بالد این نهال به آب و هوای فیض