خاکستر است آینه را توتیای فیض

همت چه ممکن است کشد ننگ انتظار

مردن از آن به است که باشی گدای فیض

صاحبدلی زگرد ره فقر سر متاب

غافل مشو ز ناله که در گلشن نیاز

می بالد این نهال به آب و هوای فیض

دل را عبث به کلفت اوهام خون مکن