بر اشک و آه چند گدازی بنای فیض

بر بوی صبح دست ز دامان شب مدار

فیض است کلفتی که کند اقتضای فیض

ای شمع صبح می دهد از خویش رفتنی

حسن از سواد الفت حیرت نمی رود

لغزیده است در دل آیینه پای فیض

صبح از نفس پری به تکلف فشاند و رفت