صبح از نفس پری به تکلف فشاند و رفت

بر اشک و آه چند گدازی بنای فیض

حسن از سواد الفت حیرت نمی رود

لغزیده است در دل آیینه پای فیض

یعنی درین ستمکده تنگست جای فیض

بیدل ز تشنه کامی حرص تو دور نیست

گر بارد از سپهر فلاکت به جای فیض