قانون این بساط ندارد نوای فیض

خلقی است شمع وار در این قحط جای فیض

قانع به اشک و آه ز آب و هوای فیض

بیهوده بر ترانه وهم و گمان مپیچ

از صبح این چمن نکشی ساغر فریب

خمیازه موج می زند از خنده های فیض

نام کرم اگر شنوی در جهان بس است