اقبال ظلم پایه به اوجی رسانده است

اینجا گذشته است ز عنقا همای فیض

حشر هوس ز شور کرم گرد می کند

امن است هرکجا به میان نیست پای فیض

کانجا نمی رسد ز ضعیفی دعای فیض

چشمت ز خواب باز نگردیده صبح رفت

ترسم زگریه وانکشی خونبهای فیض