گلزار غیر ابر ندارد لوای فیض

گرد حقیقتی به نظر عرضه می دهند

تا چشم کیست قابل این توتیای فیض

از دود آه منصب داغ جنون بلند

عمری ست درکمینگه ساز خموشی ام

چین کرده است ناله کمند رسای فیض

آخر به خواب مرگ کشد صبح پیریت