عمری ست درکمینگه ساز خموشی ام

تا چشم کیست قابل این توتیای فیض

از دود آه منصب داغ جنون بلند

گلزار غیر ابر ندارد لوای فیض

چین کرده است ناله کمند رسای فیض

آخر به خواب مرگ کشد صبح پیریت

افسون لغزش مژه دارد صفای فیض