خط سرنوشت من آب شد ز تراوش عرق حیا

خط پا به دایره می رسد سر اگر شود به قدم غلط

من و مای مکتب آب وگل ستم است اگر کندت خجل

به ندامت ابدی مکش سبقی که گشته دو دم غلط

چو نقوش معنی روشنی که شود به کاغذ نم غلط

اگر آبم آب رخ گهر و گر آتش آتش سنگ زر

به تو آشنا نی ام آنقدر که دویی کند به خودم غلط