شوخی برگ نگه در دیده آیینه نیست

می کند از هر نسیمی نسخه ابتر محیط

گر چنین افسردگی جوشد زطبع روزگار

رفته رفته می خزد در دیده گوهر محیط

همچو گوهر موج ما را گشت چشم تر محیط

طبع چون ممتاز اعیان شد وطن هم غربتست

می کند حاصل گهر گرد یتیمی در محیط