خار و خس را همچو گل جا می هد بر سر محیط

هر قدر ساز تعلق بیش ، وحشت بیشتر

می گشاید در خور امواج بال و پر محیط

شفقت حال ضعیفان بر بزرگان ننگ نیست

چون به عزلت خو گرفتی فکر آزادی خطاست

آب گوهر گشته نتواند شدن دیگر محیط

چشم حیران مرا آیینه ای فهمیده است