می گشاید در خور امواج بال و پر محیط

طبع چون ممتاز اعیان شد وطن هم غربتست

می کند حاصل گهر گرد یتیمی در محیط

هر قدر ساز تعلق بیش ، وحشت بیشتر

شفقت حال ضعیفان بر بزرگان ننگ نیست

خار و خس را همچو گل جا می هد بر سر محیط

چون به عزلت خو گرفتی فکر آزادی خطاست