آب گوهر گشته نتواند شدن دیگر محیط

شفقت حال ضعیفان بر بزرگان ننگ نیست

خار و خس را همچو گل جا می هد بر سر محیط

چون به عزلت خو گرفتی فکر آزادی خطاست

چشم حیران مرا آیینه ای فهمیده است

در طلسم گوهر من نیست بی لنگر محیط

محرم او کیست ، گرد خویش می گردیده باش