گل اگر زفرصت رنگ و بو کند آرزوی وفا چه حظ

نشکسته ساغر عاریت ز حصول آب بقا چه حظ

بجز اینکه ننگ نفس کشی چو خضر ز عمر رسا چه حظ

طربی که زخم دل آورد سزد آنکه نامده بگذرد

به خیال تا به کجا پرد هوس مقید ما و من

بپری که آرزویت کشد ز قفس نگشته رها چه حظ

سحر و نفس گل پر گشا تو به غنچگی قفس آشنا