سحر و نفس گل پر گشا تو به غنچگی قفس آشنا

گل اگر زفرصت رنگ و بو کند آرزوی وفا چه حظ

به خیال تا به کجا پرد هوس مقید ما و من

بپری که آرزویت کشد ز قفس نگشته رها چه حظ

به بهار عشرت این هوا نگشوده بند قبا چه حظ

فلکت به چنبر پوست کش چه ترانه ها که نمی زند

زتپانچه ای که خورد رخت نرسی به رمز صدا چه حظ