گریه ات رنگی نبست از دیده حیران چه سود

شمع را غیر از غم جانکاهی از افسر چه حظ

در هوای برگ گل شبنم عبث خون می خورد

خواب چون نبود نصیب دیده از بستر چه حظ

بی می از کیفیت خمیازه ساغر چه حظ

کسب دانش سینه خود را به ناخن کندن است

می کنند آیینه های ساده از جوهر چه حظ