مرغ ما را جز پریشانی ز بال و پر چه حظ

رغبت و نفرت بهشت و دوزخ انشا می کند

تشنگی می باید اینجا ورنه از کوثر چه حظ

داده ایم از حاصل اسباب جمعیت به باد

ای که می خواهی چراغ محفل امکان شوی

غیر ازین کز دیده ات آتش چکد دیگر چه حظ

لذت دنیا نمی ارزد به تلخیهای مرگ