چو طبع کر به اشارت ز هر سخن محظوظ

نفس نمانده هنوز از ترانه های امل

چو دود شمع خموشی به ما و من محظوظ

جهان قلمرو امن است اگر توان گردید

ز دورگردی تمییز خلق کم دیدم

که کس نرفته به غربت شد از وطن محظوظ

درین بساط نیفتاد چشم عبرت ما