ز یوسفیم به بوبی ز پیرهن محظوظ

درین بساط نیفتاد چشم عبرت ما

به رفتنی که توان شد ز آمدن محظوظ

ز تردماغی وضع ادب مگوی و مپرس

کراست وسوسه هستی از حضور عدم

نشسته ایم به خلوت در انجمن محظوظ

ز رقص بسملم این نغمه می خورد بر گوش