ز تردماغی وضع ادب مگوی و مپرس

که کس نرفته به غربت شد از وطن محظوظ

درین بساط نیفتاد چشم عبرت ما

به رفتنی که توان شد ز آمدن محظوظ

ز یوسفیم به بوبی ز پیرهن محظوظ

کراست وسوسه هستی از حضور عدم

نشسته ایم به خلوت در انجمن محظوظ