غزل · شاه نعمت الله ولی
غزل شماره ۱۹۰ - پادشاهی چه بندگی خداست...
1
پادشاهی چه بندگی خداست
بندگی کن که پادشاه گداست
2
از هوا بگذر و خدا را جو
هرچه غیر ازویست باد هواست
3
بر درش هر که خلوتی دارد
فارغ از خانقاه هر دو سراست
4
درد دردش دوای درد دلست
درد دل خوشتر از هزار دواست
5
آفتابست و ماه خوانندش
نظری کن که نور دیده ماست
6
در خرابات ساقی سر مست
سید ما و خادم فقراست
7
دیگران در پناه علم و عمل
نعمت الله در پناه خداست