تاب مهر

زخوناب دلم پر کرده جامش را شقایق

از آن روزی که چشمم را گشودی بر حقایق

دلم افتاده ی درد است و درمانی ندارد

طبیبی باید این دل را؛ طبیبی چون تو حاذق

چکاندی ژاله از عشقت چو بر دامان جانم

دریدم جامه ی زهد و شدم میخانه لایق

به تابی از جم مهرت چو شبنم بر شدم من

به بام هستی آمد جان؛ شدم خان خلایق

به اعلی بردی از اسفل مرا با جرعه ای می

به زیب کسوت عشقت شدم انسان فایق

بسی باید به پشت اندازد عاشق سد خاران

که تا بر جذبه ی عشقش، نباشد چیزی عایق

مرا محراب خون باید که بر پیشانی خلق

زدش مهر شرافت را ز رنگ خون عاشق

تو هم با کشتی خون می رسی بر کوی جانان

دهی الیار! اگر بر خنجرش دست موافق