خدا آمد

شبی اندر سرمستی مرا بر جان ندا آمد

که ای دلداده! دل واکن؛ خدا آمد خدا آمد

دری از آسمان وا شد دلم سجاده بر جان شد

مرا جانی دگر گویی، به سوی تن فرا آمد

زمین وآسمان گویی به آنی طور سینا شد

چو جان در وادی ایمان، به برقی مبتلا آمد

مرا عین الیقین آمد؛ دلم نورانی از نورش

بسان قلب پیغمبر، چو از غار حرا آمد

عروس عشق جانان چون، مزین شد به غمازی

مرا این سینه بر رویش، چو طاق سرسرا آمد

تو را الیار! اگر توفیق قربانی به دست آید

سر سودائی ات بینی به کویش جان فدا، آمد