ماه پنهان

پشت ابر زلف خود، تا کی خزی ای نازنین

ماهت ار پنهان کنی؛ جان می گزی ای نازنین

کاکلت آتش به جان خیل مشتاقان زند

شاهی خوبان عالم را سزی ای نازنین

هر شب اندر خوابم آیی، بارخ ماه تمام

گاه بیداری چرا نابارزی ای نازنین

تا دم عیسائی ات، جانی دگر بخشد مرا

گرنه روزی! لحظه ای بامن بزی ای نازنین

بر تبستان عطش اندر دل آ شفتگان

سیل بارانی و چون رود دزی ای نازنین

خوش بود پیکان عشقت گر مکد خون از دلم

در کمان خود نشان، تیر گزی ای نازنین

گر چه خام آمد به سویت، عاشقی الیار نام

کوره ی عشقت ببر؛ تاجان پزی ای نازنین