ترنم یار

بار دگر یار، مرا ناز کرد

عشوه گری را ز نو آغاز کرد

پرده ی پندار و تردد ربود

چشم دلم بر دو جهان باز کرد

باد ترنم ز لبانش گشود

رشته ی گیسوی دلم ساز کرد

قفل در از باب معانی شکست

جملگی اندر خط ایجاز کرد

گل که ز باغ گل رویش شکفت

بلبل حیرت زده آواز کرد

لوح جمالش ز بر جان کشید

چشمه ی جان را گهر انداز کرد

غم به دل از فرقت او جان گرفت

لب به لبم با نی دمساز کرد

خنجر عشقش دل الیار زد

جان من اندر صف جانباز کرد