دعای جان

بیا ای صاحب هستی خزان دل بهاران کن

درآن تخم از نشاط افکن، جمالت را نمایان کن

به خون آلایش از عشقت ز هر آلودگی پالا

دل ما را به رنگ خود بیارای و بسامان کن

دل ما بود از اول صاف و ربانی به لطف تو

به زنگار جهان تیره؛ چو مهر ماه آبان کن

چنین می خواهم از رویت، عنان دل به دست آور

کشانش سوی میخانه، برش گیسو پریشان کن

رهانش از هوای جان، به راهت رهنمایی کن

تو خود جانی و جانش ده، اسیر کوی جانان کن

دری از باغ اسرارت،گشا بر این دل عاشق

دلم را خالی از بتها، پر از محراب ایمان کن

بر افشان باده ی رخصت، مهیای جهادش کن

گرش سوی بلا بردی، همی پیروز میدان کن

به خوبانم قرین گردان، قرارم ده سر پیمان

تو جانم از در رحمت، به دور از شر شیطان کن

تو را الیار دلخسته به زاری می کند فریاد

دلش را پرکن از مهرت، سرش وانگه به قربان کن