عشق من

درد مرا یکسره درمان کند؛ عشق من

می کشد افسار هوا، جان کند، عشق من

می بردم سوی منا، تا در آن، بهر یار

در قدم اندازد و قربان کند عشق من

کافر اگر خنده لب آید برش یک نظر

می بردش جان که مسلمان کند عشق من

گوی دلم را به کف آرد اگر ماه من

سینه ی جان، عرصه ی چوگان کند عشق من

گر بکشد پرده ز رخسار خود، جان برد

خاصه اگر، زلف پریشان کند عشق من

راز صفای دو جهان در دل این گهر

دشت و کویرم چوگلستان کند عشق من

رخت جهان بر کن از اندام جانم که تا

جمله فرامین تو فرمان کند عشق من!

جور تو الیار کشد از دلش تا مدام

خلوت دل با تو چراغان کند، عشق من!