غزال غزل

با غزل هم من غزال آرم به بستان دلت

تا به دیدارش بیارایم جمال خوشگلت

نافه ای از ناف اشعارم تراود تا مگر

پاشم از مشک کلامم بر نگارین سنبلت

من گل اشعار خود را از لبانت چیده ام

می فشانم تا گل اندر گل شود روی گلت

کودک شعرم مرید و ترجمان زلف توست

تا مگرتاری زمویت را رساند منزلت

می روم منزل به منزل با کتاب شعر خود

تا کنم افشا جمالت ره برم تا ساحلت

کلک پلکم را بیالایم به خوناب دلم

تا که دیوانی بر آرم از نمای محملت

هم تو ای الیار! اگر جان پای جانان می بری

دفتر ذهنت بشوی از فکر خام و باطلت