بر مرکب ارغنون

با مرکبی از ارغنون

می رانم این دل را کنون

تا پای دلبر می رسم

یا باده ای؛ یا مشک خون

ای دلستان، حالا مرا

راهی ده از مرز جنون

گر باده نوشانی مرا

جان مرا کردی فزون

از عشق صد چندان شوم

وا می نهم دنیای دون

از گریه خندان می شوم

شادی برآید از درون

در جام چشمانت مرا

شستی، دلم کردی فسون

دلها به دامت می رهند

از دامهای گونه گون

الیار! کاش افتی در آن

هر گز نگردی زآن برون