جان مرا بالا ببر

ای جان جان! جان مرا تا پیش خود بالا ببر

صبری نماند اندر دلم؛ فردا نگو؛ حالا ببر

دل می کنم از هر چه دارم اندر این محنت سرا

سوی بقا از غصه ها، با چشم بی پروا ببر

داری فضایی آشنا در وادی عشق و صفا

زاین غربت ظلم و فنا، جان مرا آنجا ببر

پر می زند مرغ دلم اندر هوای روی تو

سوی گلستانت مرا، چون بلبل شیدا ببر

زندانی جبرم ولی اندر لباس اختیار

زاین دار مختاری مرا، در پرده ی غوغا ببر

من سر به تیغت می نهم تا دل نیابد خود سری

وانگه مرا در چرخه ی گردون بی سرها ببر

خصم هوا خواهد اگر تا سنگ ره گردد مرا

بر جنگ او جان مرا با جوشن هیجا ببر

با دانه ی لبخند خود، دل را بکش در دام خود

جان مرا از دام این دنیای غول آسا ببر

آوای ساز سوز جان، می پیچد اندر آسمان

الیار را تا آسمان، با ساز این آوا ببر