جام ساقی

میسر شد که من جامی ز عشق او بپیمایم

فضای خانه ی دل را دگر با غم نیالایم

مرا این آرزو روزی که بر شاخ ثمر بنشست

سوار پر شدم تا سر بر اوج آسمان سایم

رها گردان تو ای ساقی از این زندان جانکاهم

ز فرط شوق دیدارت که زنجیر زمان خایم

بیا تا زاین در خاکی بری این مرغ افلاکی

زچشم غمزه دانستم نباشد این زمین جایم

رسانی بر لبم جامی دگر گر از می نابت

دگر در این تن خاکی نمی پایم نمی پایم

به لای رقعتی پیچان پیام آشنایی را

نشاطی ده مریدان را به"می آیم" به"می آیم"

تو هم الیار! اگر دانی هوای قرب جانان را

زبان اعتراف آری که من مرغی ز بالایم