حلقه نیک اختری

دایره ی عشق من تا زتو محور گرفت

خاک دل از مهر تو صولت اختر گرفت

شمع وجود من از فوت قضا مرده بود

از دم عیسائی ات بار دگر درگرفت

دار دلم در خزان بی بر و بی گل نمود

از گل لبخند تو گل به سر و بر گرفت

تا ز تو اکسیر بر دل برسید آن زمان

سنگ سر و سینه ام رتبه ی گوهر گرفت

جان من از جام تو آب حیاتی چشید

باغ دل از نو شکفت زندگی از سر گرفت

تا بنشیند سر شاخه ی طوبای عشق

مرغ دل از آشیان سوی خدا پر گرفت

دل شده خلدآشیان در چمن عشق، چون

آب بقا از کف ساقی کوثر گرفت

هر که نخواهد دهد دل به مسیحای عشق

راه خود اندر پی دشمن ابتر گرفت

پادشه عشق شد هر که به سان گدا

حلقه ی نیک اختری از کف حیدر گرفت

کلک تو الیار! تا چشمه ی ذوقت گشود

خوان غزل را فلک در طبق زر گرفت