بستان امید

هر دم از عشق آید اندرگوش جان، ساز امید

تا کشد جان را سر بستان دلباز امید

سایه ی خوشبختی آرد بر سر هر طالبی

طالب ار با جان کشد ارابه ی ناز امید

مهر پایان است بر تاریکی و ناباوری

شهر شادی ها نهان، در پشت آغاز امید

شوق پرواز آورد بر هر دلی در هر زمان

گوشه ی گوش ار دهد بر دست آواز امید

آشیان سازد اگر در بوته زار هر دلی

تخم رفعت می نهد در دست دل، غاز امید

یاس اگر رحل افکند در کوی مشتاقان او

می شود بازیچه ای در دست طناز امید

زاغ یاس آمد نشست ار هر زمان بر شاخ دل

سنگ رجم افکن بر آن با پنجه ی باز امید

قعر ظلمت می رود هر آنکه اندر زندگی

دل نسازد راهی دروازه ی راز امید

دیده ی الیار بیند نوری اندر گام او

زان نشاند کلک خود با نام دمساز امید