سر به تیغش داد و جان تازه سامان کرد شمع

از هجوم شوق بی روی تو در هر جاکه بود

دود آه اظهار از هر تار مژگان کرد شمع

آب حیوان و دم عیسی نگردد چون خجل

آه عاشق آتش دل را دلیل روشن است

فاش شد هر چند درد خویش پنهان کرد شمع

رشته جان سوخت بر سر زد گل سودا گداخت