رشته جان سوخت بر سر زد گل سودا گداخت

سر به تیغش داد و جان تازه سامان کرد شمع

آه عاشق آتش دل را دلیل روشن است

فاش شد هر چند درد خویش پنهان کرد شمع

جای تا در محفل ناز آفرینان کرد شمع

دید در مجلس رخش از شرم او گردید آب

خویش را چون نقش پا با خاک یکسان کرد شمع