تو ز حرص باخته دست و پا چه رسی به قافله غنا

به کجاست گردن همتی که نمی رسد به خم از طمع

غرض جنون زده خلق را به سوال ساخته در به در

بهم آیدت دو جهان اگر لبی آوری بهم از طمع

که هزار مرحله بستری نگذشته یک قدم از طمع

چه بلاست زاهد بی یقین به فسون زهد هوس کمین

زده فال کنج قناعتی که ندیده پای کم از طمع