به زیر تیغ نشستن ندارد این تقطیع

قیامت است طمع ز امتلا نمی میرد

که تا به حلق رسیده است می خورد تشنیع

چه غفلت است که چون شمع گل به سر باشی

به گرد قاصد همت رسیدن آسان نیست

ز مقصد آنطرفش برده گامهای وسیع

بدون خاک حضور یقین نشد روشن