چون ناله سپند به هر جاگذشته ایم

تا کی رسد به بوس وکله، کج کند ایاغ

مجبور هستی ایم ز جرات گزیر نیست

از پر زدن به نشئه نگیرد کسی کلاغ

نقش قدم ز گرمی رفتار گشته داغ

در عشق کوش کز غم اسباب وارهی

درد دلی مگر دهد از درد سر فراغ