عجز ما رنگ اشارتکده ناز تو ریخت

صبحدم رنگ نبنددگل شب بوی چراغ

قرب این شعله مزاجان به خود آتش زده است

نیست پروانه ما بیخبر از خوی چراغ

بال پروانه شد آخر خم ابروی چراغ

آب گردید دل و ناله همان عجز تو است

رشته فربه نشد از خوردن پهلوی چراغ