ستم است میل طبیعتت به غبار عالم بی بقا

که به راه ما نگذشته ای قدمی ز آبله سر به کف

دلت از هوس نزدوده ای ، ره معنیی نگشوده ای

ز جنون سر به هوا مرو، چو سحاب دامن تر به کف

ز محیط تا قدحت رسد مشکن خمار نظر به کف

ز غرور طاقت بی یقین مفروش ما و من آنقدر

که رسی به عرصه امتحان زگداز زهره جگر به کف