که رسی به عرصه امتحان زگداز زهره جگر به کف

ستم است میل طبیعتت به غبار عالم بی بقا

ز محیط تا قدحت رسد مشکن خمار نظر به کف

ز غرور طاقت بی یقین مفروش ما و من آنقدر

کشد از مزاج تو تا به کی در فیض تهمت بستگی

زگشاد عقده دست و دل ، به درآکلید سحر به کف

تو بهشت نقد حقیقتی به امید نسیه الم مکش